Now Reading
Ας Γνωριστούμε Καλύτερα

Ας Γνωριστούμε Καλύτερα

BIKY

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα χωριό της Κοζάνης. Όταν ήμουν μικρή είχα μανία με την οργάνωση και το γράψιμο. Με θυμάμαι να τακτοποιώ τα πράγματά μου σε κουτάκια, να κρατώ σημειώσεις για το τι ήθελα να κάνω, τι ήθελα να αποκτήσω και τι χρειαζόμουν για να τα καταφέρω. Το αγαπημένο μου μάθημα ήταν η οικιακή οικονομία.

Στο σπίτι που μεγάλωσα, μου έμαθαν πως το Σάββατο είναι ημέρα για καθαριότητα και ψώνια και η Κυριακή μέρα ξεκούρασης και βόλτας. Ξέραμε τι θα φάμε όλη την εβδομάδα και ψωνίζαμε γι αυτά από το Σάββατο. Υπήρχε πάντα κάπου ένα τεφτεράκι που τα γράφαμε όλα.

Όλα τα πράγματά μας είχαν τη θέση τους. Η θέση της χτένας ήταν πάντα μέσα στο συρτάρι, των παπουτσιών δίπλα στην είσοδο και τα κλειδιά τα αφήναμε πάντα σε ένα μεγάλο τασάκι δίπλα στην πόρτα.

Έπρεπε να ακολουθούμε τους κανόνες. Βγάζαμε πάντα τα παπούτσια πριν μπούμε στο σπίτι και κάθε Σάββατο τα καθαρίζαμε όλα για να μπουν και πάλι καθαρά στην παπουτσοθήκη. Όταν ξυπνούσαμε το πρωί, έπρεπε απαραιτήτως να στρώνουμε το κρεβάτι μας.

Τα χρήματά μας ήταν λίγα και έπρεπε να τα διαχειριστούμε σωστά. Δεν είχα πολλά παιχνίδια όταν ήμουν μικρή. Αν ήθελα ένα καινούριο φόρεμα για την κούκλα μου έπρεπε να βρω τον τρόπο να το φτιάξω μόνη μου. Αν ήθελα σπιτάκι έπρεπε να το φτιάξω εγώ από κούτες ή πέτρες στον κήπο.

Έφτιαχνα και σπιτάκια για τα μυρμήγκια. Μπορούσα να κάθομαι ώρες ολόκληρες να παίζω με τα μυρμήγκια.

Η αυλή των μυρμηγκιών
Αγαπημένο παιχνίδι της κόρης μου, της Αθηνάς. Σπιτάκι για τα μυρμήγκια!

Είχαμε και κήπο με όλων των ειδών τα ζαρζαβατικά και τα λουλούδια. Η γιαγιά μου ξυπνούσε από τα χαράματα και ξεκινούσε τη μέρα της με το πότισμα. Μεγάλη στενοχώρια όταν αργούσα να ξυπνήσω και δεν την προλάβαινα. Ήταν λες και μεθούσα από τη μυρωδιά που έβγαζε το βρεγμένο χώμα την αυγή.

Αν ξηλωνόταν η φόρμα μου την πήγαινα στη γιαγιά και αυτή (η γλυκούλα μου!!!) αμέσως έβγαζε το μαγικό της κουτάκι με όλα τα εργαλεία ραπτικής να μου φτιάξει το καλύτερο μπάλωμα.
Και η μαμά μου, μου έπλεκε ό,τι μπορείς να φανταστείς. Από κασκόλ μέχρι και ολόκληρο παλτό.

Και να σου πω μιαν αλήθεια… τότε με το παιδικό μυαλό μου δεν ήμουν και ιδιαίτερα περήφανη γι αυτό. Νόμιζα πως μου τα φτιάχνανε γιατί δεν είχαμε λεφτά να αγοράσουμε καινούρια.

Τα χρόνια πέρασαν και μεγάλωσα. Έφυγα από το σπίτι, σπούδασα, έζησα μόνη μου. Ημέρα για βόλτα ήταν κάθε μέρα (εκτός της εξεταστικής περιόδου) και το Σαββατοκύριακο μόνο βόλτα και ξεκούραση. Ωραία χρόνια!

Στη συνέχεια έπιασα δουλειά και είχα τα δικά μου χρήματα, επιτέλους, να τα ξοδεύω όπως εγώ ήθελα. Χωρίς προγράμματα, αποταμιεύσεις και περιορισμούς. Όμως η δουλειά μου δεν ήταν αυτό που ήθελα. Κάτι δεν είχε πάει καλά. Δεν ήμουν ευτυχισμένη. Και έψαχνα τρόπους να βρω την ευτυχία.

Άλλαξα δουλειά. Βρήκα άλλη. Και πάλι δεν ήταν αυτό που ήθελα. Για την ακρίβεια δεν είχα ιδέα τι ήθελα σ’αυτή τη ζωή. Αν βρισκόμουν στο σωστό ή λάθος μέρος. Δεν μπορούσα να καταλάβω πού στράβωσε το πράγμα. Το σχέδιο ήταν απλό. Θα μεγάλωνα, θα σπούδαζα, θα έβρισκα μια δουλειά και θα ήμουν ευτυχισμένη. Κάπως έτσι μου τα ‘παν. Ένιωθα χαμένη και προβληματισμένη.  Και έψαχνα να βρω απαντήσεις.

Έπειτα παντρεύτηκα και απέκτησα και μια πανέμορφη κορούλα! Και έπρεπε τώρα πια να αγωνίζομαι καθημερινά να είμαι καλή μαμά, καλή νοικοκυρά, καλή σύντροφος , καλή στη δουλειά μου, να φροντίζω  και να βρίσκω χρόνο για τον εαυτό μου και όσα αγαπούσα να κάνω.

Κάπου εκεί άρχισε να μη με  παίρνει ο ύπνος τα βράδια γιατί δεν έλεγε να αδειάσει το μυαλό μου με τίποτα από όλα εκείνα που είχα να κάνω αλλά πάλι δεν πρόλαβα, από αυτά που έκανα σήμερα αλλά δεν τα έκανα σωστά, από όλα όσα είχα να κάνω αύριο, για το παιδί, για τον άντρα, για μένα, για το σπίτι, για τη δουλειά, για το σκύλο… και πάει λέγοντας.

Σιγά-σιγά άρχισα να εξαντλούμαι και έγινα  ευέξαπτη. Δεν μπορούσα πια να ελέγξω το θυμό μου. Για την ακρίβεια δεν μπορούσα να ελέγξω τίποτα. Και η σχέση μου με τον σύζυγό μου και την κόρη μου πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Και έψαχνα να βρω πού έχασα την μπάλα.

Με όλα αυτά το σύστημα κλάταρε… έκανα ΜΠΑΜ! Ζαλάδες, πόνοι, μουδιάσματα, ναυτίες, ημικρανίες , αϋπνίες, σπασμοί ήταν μόνο μερικά από τα συμπτώματα.  Έτρεχα από γιατρό σε γιατρό χωρίς να βρίσκουν παθολογικά αίτια, μέχρι να καταλήξω στον ψυχίατρο ο οποίος αποφάνθηκε διαταραχή πανικού και με παρέπεμψε σε ψυχολόγο. Και έψαχνα τρόπους να βγω από όλο αυτό.

Έσπρωχνα τον εαυτό μου κάθε πρωί να καταφέρω να φτάσω στη δουλειά και να βγάλω τη μέρα. Αναγκάστηκα να την αφήσω. Δεν μπορούσα πια να είμαι παραγωγική. Και έμεινα σπίτι να μαγειρεύω, να καθαρίζω, να φροντίζω το σπίτι, τον άντρα μου, το παιδί μου, το σκυλί μου, τον εαυτό μου. Και παρότι δεν είχα δουλειά πάλι ένιωθα πως δεν μου φτάνει ο χρόνος και δεν προλάβαινα να ξεκουραστώ.
Άντε τώρα να απαντήσω σε όλους αυτούς που ρωτούσαν κάθε φορά «Μα καλά τι κάνεις όλη μέρα;»

Έπρεπε να βρω άλλη δουλειά άμεσα γιατί δεν έφταναν τα χρήματα  μας να καλύψουν τις ανάγκες για τη ζωή που είχαμε δημιουργήσει. Και μετά ερχότανε συχνά πυκνά  και κείνη η φωνούλα στο κεφάλι μου να μου ψιθυρίζει κάθε λίγο και λιγάκι πόσο λίγη είμαι. Πόσο ανίκανη να κάνω όλα αυτά που στο κάτω κάτω δεν είναι και κάτι σπουδαίο. Τόσες γυναίκες εκεί έξω τα καταφέρνουν. Εγώ γιατί δεν μπορώ;
Και όλο διάβαζα και όλο έψαχνα.

Και μετά από τόσο ψάξιμο πήρα μια μεγάλη απόφαση! Να κάνω ένα restart και να το πιάσω πάλι από την αρχή. Και κάπως έτσι μαζί με τον άντρα μου, την κόρη μου και τον σκύλο μας, αφήσαμε το διαμέρισμα μας στην Αθήνα  και μετακομίσαμε στη Σαλαμίνα στο όνομα μιας ποιοτικής ζωής. Λατρεύω τη φύση και τη θάλασσα και δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή γι’ αυτή την απόφαση όμως αυτό δεν έλυσε  τα προβλήματά μου.

Πάλι βρήκα δυο δουλειές που δεν μου έκαναν και πάλι τις άφησα. Πάλι έμεινα σπίτι να μαγειρεύω, να καθαρίζω, να φροντίζω το σπίτι, τον άντρα μου, το παιδί μου, το σκυλί μου, τον εαυτό μου. Μόνο που τώρα το σπίτι ήταν πιο μεγάλο (τον ασυμμάζευτο είχε), τα πράγματα πιο πολλά, τα έξοδα πιο πολλά και εγώ έτρεχα και δεν έφτανα!!!

See Also

Απλή ζωή

Μια σκέψη λοιπόν να πάω σε ένα πιο μικρό σπίτι έφερε μαζί και μια ακόμη εκπληκτική συνειδητοποίηση! Τα πράγματα πού είχα δεν θα χωρούσαν σε ένα μικρό σπίτι! Μόνο για τα παιχνίδια της μικρής θέλω ένα δωμάτιο. Σκέφτηκα να διώξω μερικά και να οργανωθώ. Και κάπου εκεί έγινε  η πρώτη μου γνωριμία με το decluttering.

Και όσο πιο πολύ διάβαζα και έψαχνα, τόσο πιο πολύ κατευθυνόμουν προς τα πίσω.
Πίσω σε αυτά που πραγματικά με έκαναν να νιώθω ευτυχισμένη και χαρούμενη. Σε κείνη την εποχή που στο σπίτι  όλα είχαν τη θέση τους και ήταν πάντα καθαρό, οι δουλειές και τα ψώνια είχαν τις μέρες τους, τα πράγματά μας και τα χρήματα ήταν λίγα άλλα πάντα μας έφταναν!!
Εκεί που αντί να περνάμε το απόγευμά μας σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα να αγοράζουμε παιχνίδια, δημιουργούσαμε τα δικά μας έξω στην αυλή κάτω απ΄τον ήλιο.

παιδική ηλικία
Λατρεμένη φωτογραφία!!! Ο παππούκας μου επί το έργον και εγώ με τον αδερφό μου παρακολουθούμε με ευλαβική προσοχή. Η γιαγιά μου δεν αποχωριζόταν στιγμή το πλέξιμο!

Τι περίεργο ε; Η ευτυχία και η χαρά κρυβόταν μέσα στην απλότητα, μέσα σε όλα αυτά τα λίγα από τα οποία έτρεχα να ξεφύγω.

Όλες οι ψεύτικες ανάγκες που δημιούργησα και τα τόσα πράγματα που είχα μαζέψει με τα χρόνια έγιναν για μένα μια αστείρευτη πηγή άγχους. Έτρεχα σαν τρελή να τα υπηρετώ κλέβοντας έτσι χώρο και χρόνο από αυτά που πραγματικά είχαν αξία και νόημα για μένα.

Και εδώ ξεκινάει το ταξίδι μου με προορισμό μία απλή ζωή κρατώντας λιγότερα αλλά ομορφότερα και ουσιαστικότερα πράγματα.  Άρχισα να διώχνω πράγματα από το σπίτι σαν τρελή. Και δεν περιορίστηκα μόνο στα πράγματα. Ανακάλυψα ότι υπήρχε πολύ σαβούρα στη ζωή μου γενικότερα.

Τα λίγα πράγματα που έμειναν βρήκαν τη θέση τους και οι μέρες μας το σκοπό τους. Η Παρασκευή είναι ημέρα οργάνωσης και ημέρα για ψώνια το Σάββατο. Έχουμε και τα τεφτεράκια μας που καταγράφουμε τα πάντα. Τα οικονομικά μας, το μενού της εβδομάδας, τη λίστα με τα ψώνια, τις δουλειές του σπιτιού, τις πρωινές και βραδινές ρουτίνες του παιδιού, τους κανόνες επιβίωσης!

Κάθε Κυριακή έχουμε ραντεβού με τη φύση. Πότε στο δάσος, πότε στη θάλασσα, δεν χάνουμε ευκαιρία να πάρουμε καθαρό αέρα. Να παίξουμε με τα ζώα, να μυρίσουμε τα λουλούδια, να αποφορτιστούμε από το θόρυβο της καθημερινότητας.

Θάλασσα τον χειμώνα
Ποιος είπε ότι η θάλασσα είναι μόνο για το καλοκαίρι;

Θέλει σχέδιο η ευτυχία. Θέλει μολύβι και χαρτί! Θέλει να την βάλουμε στις συνήθειές μας.

Στον ελεύθερό μας χρόνο φτιάχνουμε τα δικά μας παιχνίδια.
Και το χαιρόμαστε!

Τώρα πια σκέφτομαι διπλά τι θα βάλω στο σπίτι μου και πώς θα περάσω το χρόνο μου. Έμαθα να λέω ΌΧΙ στο καλό κάνοντας χώρο για το ΥΠΕΡΟΧΟ.

Και σε περίπτωση που αναρωτιέσαι αν είμαι πάντα ήρεμη, χαρούμενη και τόσο οργανωμένη η απάντηση είναι Φυσικά και Όχι”!

Έρχονται μέρες που ξυπνάω στραβά, που δεν θέλω να κάνω τίποτα.  Δεν είμαστε ρομπότ. Δίνω χρόνο στον εαυτό μου να γεμίσω τις μπαταρίες μου.  Βαπτίζω τη μέρα, ημέρα ξεκούρασης και αλλάζω λίγο το πρόγραμμά μου.

Η απλή και χαρούμενη ζωή είναι ταξίδι και όχι προορισμός.
Και γω μόλις ξεκίνησα.

Αν κατάφερες να διαβάσεις το άρθρο μέχρι το τέλος, τότε σίγουρα έχεις καταλάβει πώς γεννήθηκε και η ιδέα του Simple Happy.
Θα χαρώ να σε έχω παρέα στο ταξίδι μου.

Ίσως βρεις ενδιαφέροντα κάποια από τα άρθρα που δημοσιεύω.

Μπορείς να κάνεις εγγραφή στο newsletter για να σου στέλνω τα νέα μου άρθρα ή να με ακολουθήσεις στα social media ( Facebook, Instagram, Pinterest

What's Your Reaction?
Αγαπώ
1
Δεν είμαι σίγουρη
0
Ενθουσιασμένη
3
Μη ξεράσω...
0
Χαρούμενη
0

Simple Happy | Copyright © 2020.

ALL RIGHTS RESERVED.

Scroll To Top